ยามรัตติกาล ในหอพักเอกชนแห่งหนึ่งบริเวณสี่แยกแถบชานเมืองกรุงเทพฯ ชายหนุ่มสองคนกำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้อง คนหนึ่งชื่อ พิพัฒน์   อีกคนหนึ่งชื่อ กิตติธัช เขาทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ต่างสาขากันในมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในแถบนั้น พวกเขาเพิ่งรับปริญญามาใหม่ๆ และกำลังคิดหางานทำ ก่อนจะเข้านอนในคืนนั้น

“เฮ้ย ! ธัช ทำไมสมัยนี้งานมันหายากจังวะ ตระเวนหาเป็นสิบๆ ที่แล้ว ยังไม่เห็นใครจะติดต่อกลับมาเลยว่ะ”

“กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ นี่ก็กำลังหาอยู่” กิตติธัชตอบ และเมื่อเจอตำแหน่งงานในเว็บ เขาพลางอ่านเบาๆ แล้วเรียกเพื่อนเข้ามาดูด้วยกัน

“ไหน ไหน ไหน งานอะไรวะ” พิพัฒน์พูดและรีบวางหนังสือหางานที่อ่านอยู่แล้วรีบเดินตรงมายังคอมพิวเตอร์ที่กิตติธัชกำลังหางาน “จำกัดประสบการณ์การทำงานมั้ยวะ อย่าลืมนะเว้ยว่าเพิ่งเรียนจบกันมา” พิพัฒน์ถามพลางเตือนเพื่อนร่วมห้อง

“เออ… เดี๋ยวดูให้ ประสบการณ์การทำงาน..” กิตติธัชตอบ

ขณะเดียวกันพิพัฒน์ก็ช่วยเลื่อนหาดูข้อมูลเกี่ยวกับงานนั้น แล้วพูดขึ้นว่า “0-5 ปี”

“เป็นไง งานนี้น่ะ   เออ พรุ่งนี้ไปสอบสัมภาษณ์ที่บริษัทนี้ด้วยกันเลยสิ”

“ดีนี่ โอเคอยู่ ปลุกด้วยนะ ธัช”

“ปลุกแน่ แต่ต้องตื่นเลยนะเว้ย อย่าขี้เซา” กิตติธัชกำชับเพื่อน

“ครับ” พิพัฒน์ตอบ แล้วก็รีบนอนหลับทันที

รุ่งอรุณของวันใหม่ กิตติธัชทำธุระส่วนตัวเสร็จ จึงปลุกเพื่อนร่วมห้องตามที่เคยบอกไว้เมื่อคืนนี้ พิพัฒน์เมื่อถูกกิตติธัชปลุกก็งัวเงียและตื่นขึ้น แล้วทำธุระส่วนตัวเช่นกัน  จากนั้นทั้งสองคนได้ลงไปรับประทานอาหารที่ร้านอาหารริมทางใกล้กับหอพัก และเดินทางไปยังบริษัทผู้รับสมัครงานดังกล่าว

เมื่อไปถึงบริษัท ทั้งสองได้สอบถาม ณ จุดประชาสัมพันธ์และขึ้นไปยังหน้าห้องสัมภาษณ์นั้นทันทีเพื่อรอการสอบทฤษฎีก่อนการสัมภาษณ์ เมื่อสอบทฤษฎีเสร็จแล้ว ทั้งสองนั่งรอฟังผลและรอการเรียกสัมภาษณ์ ทั้งสองคนสอบติดและถูกสัมภาษณ์เป็นกลุ่มสุดท้าย เมื่อการสัมภาษณ์งานเสร็จสิ้น กิตติธัชสัมภาษณ์ผ่านและได้ตำแหน่งงานฝ่ายสารสนเทศ แต่พิพัฒน์ตกสัมภาษณ์  ทั้งสองคนเดินทางกลับไปยังหอพัก พิพัฒน์รู้สึกน้อยใจแต่ไม่ได้คิดอะไรมาก ทั้งยังรู้สึกดีใจที่กิตติธัชได้งาน และยังฝากความหวังให้เพื่อนคอยติดตามข่าวการรับสมัครงานของบริษัทแห่งนั้นให้ด้วย ขณะที่กิตติธัชได้เริ่มงานในอีกสองวันข้างหน้า

ในวันเดียวกันนั้น นาตยา ลูกสาวของนักธุรกิจชื่อดัง ขณะนี้เธอเรียนอยู่ชั้นปีที่สี่ของคณะบริหารธุรกิจในมหาวิทยาลัยแห่งนั้น เธอเป็นผู้น่ารักและโดดเด่นคนหนึ่งจนทำให้ชายหนุ่มนักศึกษาหลายคนหลงเสน่ห์เธอดุจต้องมนต์  ตอนนี้เธอกำลังรับประทานอาหารมื้อกลางวันกับเพื่อนที่โรงอาหารกลางก่อนที่จะเข้าห้องเรียนในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า เมื่อเรียบร้อยแล้ว ระหว่างทางที่เธอจะไปเรียน เธอก็ได้เจอและพลางพูดคุยกับสุนทรจนกระทั่งถึงห้องเรียน

สุนทรมีทีท่าจะชอบนาตยาอยู่ไม่น้อยเลย อาจด้วยสาเหตุที่เขาเรียนด้วยกันกับเธอเสมอ บวกกับความน่ารักที่เธอมีอยู่ ทำให้เขาแอบเผลอทุ่มเทหัวใจให้เธออยู่เนืองๆ  แม้เวลาที่นาตยาอยู่ท่ามกลางเพื่อนๆ สุนทรก็แอบเฝ้ามองเธออยู่ไม่ห่างแทบทุกครั้งที่มีโอกาส

วันนี้ก็เช่นเดียวกัน หลังเลิกเรียน เขาแอบมองเธอเช่นเคย แต่พิเศษกว่าวันไหนๆ เขาแอบทำเซอร์-ไพรส์มอบกุหลาบแดงช่อใหญ่ให้เธอ นาตยาทั้งแปลกใจปนดีใจกับดอกไม้ที่สุนทรเซอร์ไพรส์ให้ แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรกับสุนทรเลยแม้แต่น้อย เพราะคิดว่าสุนทรทำตัวเหมือนเด็ก ไร้เดียงสา และเธอก็ไม่พร้อมที่จะคิดคบหากับใครทิ้งสิ้น โดยที่สุนทรไม่รู้ ขณะที่เพื่อนๆ ของเธอกลับส่งเสริมให้เธอกับเขาคบหากัน

ขณะขับรถกลับบ้าน ระหว่างทางนาตยาได้นึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อบ่ายแก่ๆ ของวัน พลันหยิบดอกไม้นั้นขึ้นมาและวางมันไว้ที่เบาะหลัง เธอขับรถไปได้สักพักก็เจอรถติด ตอนนั้นเป็นเวลาห้าโมงเย็นแล้ว พงศธรและพิมพ์พรรณ พ่อและแม่ของเธอได้โทรศัพท์หาเธอและถามว่าจะถึงบ้านแล้วหรือยัง จากนั้นพงศธรและพิมพ์พรรณได้สั่งให้ปาน คนรับใช้ทำกับข้าวไว้รอเพื่อรับประทานพร้อมกันกับลูกสาวสุดที่รัก

เมื่อกลับถึงบ้าน นาตยาได้นั่งรับประทานอาหารพร้อมกับพ่อและแม่ของเธอ และได้เล่าเรื่องที่เธอประสบมาในวันนี้ ทั้งพิมพ์พรรณและพงศธรเมื่อทราบเรื่องก็ไม่ได้บังคับนาตยาและปล่อยให้เป็นการตัดสินใจของนาตยาเอง เพราะทั้งสองเห็นว่าลูกสาวโตพอที่จะตัดสินใจเลือกเส้นทางชีวิตของตนเองได้แล้ว   หลังจากที่ทั้งสามรับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ต่างคนต่างทำธุระส่วนตัวและเข้านอน

ทางด้านครอบครัวของพิพัฒน์ซึ่งเป็นเจ้าของโรงงานน้ำผลไม้แห่งหนึ่งในต่างจังหวัด  วิรัตน์ หทัย-ทิพย์ และพิไลพร พ่อ แม่ และน้องสาวของพิพัฒน์ได้เข้าไปยังโรงงานที่พวกเขาครอบครอง พร้อมทั้งเปิดตัวผลิตภัณฑ์ชิ้นใหม่และเร่งการผลิตเพื่อให้มีผลิตภัณฑ์ทันต่อความต้องการของผู้บริโภคทั้งในและต่างประเทศ

โรงงานแห่งนี้ปัจจุบันแตกต่างจากเมื่อก่อนนี้มาก อุปกรณ์ต่างๆ ทันสมัยมากขึ้น จากโรงงานเล็กๆ ได้ขยับขยายจนเป็นกิจการขนาดใหญ่ที่ทำรายได้มหาศาลภายในเวลาเพียงไม่กี่ปีและสร้างรายได้ให้แก่ชุมชนได้มากมายเช่นกัน

รวิดา พนักงานแสนสวยคนใหม่ในโรงงานได้เข้ามาทำงานเป็นวันแรก เธอเป็นคนขยันมากและทำงานเก่งจนเป็นที่ชื่นชมของบริษัทและเพื่อนๆ พนักงานในโรงงานด้วยกัน แต่ก็มีพนักงานในโรงงานกลุ่มหนึ่งราวสี่คนที่คอยริษยา ดักแกล้ง และคอยทำร้ายเธออยู่เนืองๆ คือ สุนีย์วรรณ พีรภัทร กานดา และมณีรัตน์ โดยหนึ่งในนั้นเป็นคนรักของวีรภาพ หนุ่มโรงงานหน้าตาพอใช้ ฐานะพอมีพอกิน และพักอยู่ในบ้านพักพนักงานโรงงานแห่งนั้น

สุนีย์วรรณรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างยิ่งเมื่อเห็นหญิงอื่นอย่างรวิดาอยู่กับคนรักของตัวเอง จึงพยายามหาทางขัดขวางและร่วมกับพวกใส่ร้ายรวิดาสารพัด เพื่อมิให้รวิดามายุ่งเกี่ยวกับคนรักของตน

วันหนึ่งขณะที่รวิดากำลังเดินกลับไปยังบ้านพัก สุนีย์วรรณพร้อมกับพวกได้ตะโกนเรียกเธอระหว่างทาง

“นี่เธอ หยุดเดี๋ยวนะ คิดจะไปหาแฟนฉันล่ะสิ”

“เปล่า ฉันแค่กำลังจะไปที่บ้านพักฉันต่างหาก ไม่ได้ไปหาแฟนเธอสักหน่อย ” รวิดาตอบ

“หนอย ! อย่ามาแสร้งพูดไปหน่อยเลย จะแอบไปหาแฟนฉันก็บอกเถอะ” “ก็ได้ อย่าให้ฉันจับได้นะ ว่าแกแอบเป็นชู้กับแฟนฉัน ไม่ยังงั้นแกโดนดีแน่ !” สุนีย์วรรณขู่รวิดา แล้วสั่งพวกพ้องว่า “เฮ้ย ! กลับกันเถอะ ไม่อยากมีเรื่องกับคนแถวนี้”

“ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะแก ถ้าอยู่ไม่สุข แกจะเดือดร้อนแน่ !” กานดากระซิบขู่รวิดา ก่อนจะเดินตามหลังพวกเพื่อกลับไปยังบ้านพัก

“นี่ขนาดยังไม่อยากหาเรื่องนะนี่ ถ้าหาเรื่องจริงๆ จะขนาดไหนกัน บ้าไปแล้วคนพวกนี้” รวิดาพึมพำกับตัวเอง แล้วก็เดินพลางส่ายหน้าไปยังบ้านพักของตน

ที่บ้านกลางทุ่งนาของณัฐพลและเพียงจันทร์ พ่อและแม่ของรวิดาตอนนี้ ทั้งสองคนเรียกรวมชาวบ้านในละแวกนั้นมาช่วยกันลงแขกเกี่ยวข้าวที่ปลูกไว้และเหลืองอร่ามไปทั่วทั้งนา ชาวบ้านทั้งหมดต่างสามัคคีกันมาช่วยกันเกี่ยวข้าวอย่างเต็มใจ   เมื่อช่วยกันเก็บเกี่ยวข้าวเสร็จแล้ว ทั้งณัฐพลและเพียงจันทร์ ต่างนำอาหารและน้ำมาให้เพื่อนบ้านของพวกเขากินกันก่อนกลับ และหลังจากนั้นทั้งสองได้ทำพิธีนำข้าวเข้ายุ้งตามวิถีชาวนาดั้งเดิม และเข้านอนในบ้านไม้สองชั้นของพวกเขาเพื่อพักเอาแรงไว้ทำงานในวันต่อไป

เช้าวันต่อมาณัฐพลและเพียงจันทร์ช่วยกันเก็บผลไม้ที่ปลูกไว้เพื่อส่งไปยังโรงงานน้ำผลไม้ที่ลูกสาวของตนทำงานอยู่ ผลไม้ที่ทั้งสองปลูกนั้นมีหลายชนิดทีเดียว ได้แก่ แตงโม มะม่วง ลำไย ขนุน ทับทิม ฝรั่ง มะพร้าว และเสาวรส พวกเขาเหน็ดเหนื่อยในการเก็บผลไม้ และณัฐพลก็ได้ขับรถบรรทุกเพื่อส่งผลไม้ที่ได้นั้นไปยังโรงงานทันทีที่เก็บเสร็จ

เมื่อไปถึงโรงงานน้ำผลไม้ ณัฐพลส่งผลไม้เข้าโรงงานได้สำเร็จ และได้แวะเข้าไปเยี่ยมลูกสาวของตนเองแล้วพูดคุยกันหลังจากที่ไม่ได้เจอกันมานานหนึ่งเดือน เขาไต่ถามสารทุกข์สุขดิบของลูกสาวและเป็นห่วงลูกสาวคนนี้มาก เนื่องเพราะรวิดาเป็นลูกสาวคนเดียวในครอบครัวที่ต้องมาตรากตรำทำงานไกลบ้านเพียงลำพัง

“ดา ลูกเป็นยังไงบ้าง มาทำงานที่นี่มีใครรังแกหรือทำร้ายลูกบ้างหรือเปล่า” ณัฐพลถาม

“ตอนนี้ยังไม่มีหรอกค่ะ พ่อ” “แต่พ่อไม่ต้องห่วงหนูหรอกนะคะ หนูเอาตัวรอดได้ค่ะ” รวิดาตอบ

“แน่ใจนะลูก ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ พ่อกับแม่ก็หายห่วง” “รู้ไหมว่าตอนที่พ่อกับแม่อยู่ที่บ้าน เราต่างเป็นห่วงลูกนะ กลัวลูกเจอคนขี้อิจฉาจะมาทำร้ายเอา”

“ไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอกค่ะ พ่อ หนูดูแลตัวเองได้ หนูเชื่อว่าความดีต้องเอาชนะทุกอย่างได้ค่ะ”

ขณะเดียวกันนั้นเอง วีรภาพได้เข้ามาพบกับณัฐพลและรวิดาโดยบังเอิญ จึงเข้าไปทักทายณัฐพลและพูดคุยกันถึงความสัมพันธ์ระหว่างวีรภาพกับรวิดา ทั้งที่รวิดาไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลย   และทันใดนั้นเอง สุนีย์วรรณกับพวกก็แอบเข้ามาได้ยินที่วีรภาพพูดในบริเวณใกล้ๆ นั้น

“พี่นีย์จะให้เล่นงานมันเลยมั้ยคะ” มณีรัตน์เอ่ยถามขึ้น

“ยังหรอก เอาไว้ให้ถึงทีเผลอเสียก่อน ค่อยจัดการมัน” สุนีย์วรรณพูด

“ได้ค่ะ พี่นีย์ จะให้จัดการมันเมื่อไรบอกนะคะ” พีรภัทรพูด

“เอาเถอะน่า ไม่พ้นคืนนี้หรอก พวกเราได้จัดการมันแน่” สุนีย์วรรณพูดด้วยอารมณ์เคียดแค้น แล้วคิดในใจและกัดฟัน “แกนะ แก มาแย่งแฟนฉันแบบนี้ คืนนี้แกเจอดีแน่”

สักพักณัฐพลก็ได้ลาลูกสาวเพื่อกลับไปที่บ้าน และให้ลูกสาวได้ไปทำงานต่อในโรงงาน เมื่อถึงบ้าน ณัฐพลได้เล่าเรื่องที่พูดคุยกับลูกสาวในวันนี้ให้เพียงจันทร์ฟัง เพียงจันทร์เมื่อได้ฟังที่ณัฐพลพูดก็ยังแอบห่วงลูกอยู่ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมด้วยความรักของแม่ แต่ก็พยายามลดความวิตกกังวลลงไปด้วยเกรงสามีจะทุกข์ร้อนไปด้วย

และคืนนั้นเองที่สุนีย์วรรณและพวกได้ดักรอรวิดาระหว่างทางไปบ้านพัก รวิดาพยายามหลบเลี่ยง แต่ก็ถูกฝ่ายตรงข้ามล้อมไว้ทั้งสี่มุม เธอพยายามต่อสู้เพื่อเอาตัวรอด เพื่อนทั้งสามคนสู้แรงรวิดาไม่ไหวบาดเจ็บกันไปตามระเบียบ เหลือเพียงรวิดากับสุนีย์วรรณที่ต่อสู้กันเพียงลำพัง ทั้งสองผลัดกันตบตีจนฟกช้ำดำเขียวไปทั้งใบหน้า สุนีย์วรรณเห็นท่าไม่ดีจึงเรียกพวกกลับไปที่บ้านพักทันที ทั้งยังคิดอาฆาตแค้นรวิดาเป็นฟืนไฟ

สองวันต่อมา กิตติธัชได้เข้ามาทำงานที่บริษัทแห่งนั้นเป็นวันแรก ฝ่ายงานที่เขาได้รับนั้นต้องทำหน้าที่เขียนโปรแกรมคอมพิวเตอร์เพื่อนำไปใช้ในการแปรรูปอาหารในโรงงานของบริษัท ซึ่งงานนั้นก็ไม่ได้ยากเกินความสามารถของเขานัก แต่ต้องพยายามสร้างออกมาให้ได้ดีที่สุด เพื่อมิให้ถูกศิรินทร์เจ้าของบริษัทแห่งนั้นตำหนิเอาได้ เพราะเขาได้ข่าวจากเพื่อนพนักงานด้วยกันว่า บางคนทนศิรินทร์ไม่ได้ถึงขั้นลาออกกันเลย

การทำงานสัปดาห์แรกผ่านไป ผลงานแรกของกิตติธัชก็เป็นที่ถูกใจของศิรินทร์และเป็นที่ชื่นชมของบริษัท ไม่เว้นแม้กระทั่งสุนิตา เพื่อนพนักงานฝ่ายการตลาดในบริษัทเดียวกันที่แอบหลงรักกิตติธัชมาตั้งแต่แรกพบ

พิพัฒน์ตอนนี้ก็ยังคงตระเวนหางานทำไปเรื่อยๆ ด้วยหวังว่าสักวันจะต้องได้งานบ้าง เวลาที่ตระเวนหางานไปหนึ่งสัปดาห์นั้น เขายังคงไม่ได้งานเลยสักนิด เงินที่เขามีอยู่เริ่มร่อยหรอลงจนแทบจะไม่พอประทังชีวิต จากที่เคยใช้ชีวิตหรูหราเลยต้องเริ่มประหยัดเพื่อให้ตนเองอยู่รอด   และเมื่อกิตติธัชกลับมาถึงหอพักพิพัฒน์ก็หมั่นถามถึงตำแหน่งงานว่างในบริษัทที่เพื่อนเขาทำอยู่ แต่ตอนนั้นบริษัทก็ยังไม่มีตำแหน่งว่างสำหรับพิพัฒน์เลย

พิพัฒน์จึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาวิรัตน์ว่า อยากกลับไปช่วยพ่อกับแม่ของเขาทำงาน เพื่อจะได้นำความรู้ที่ตนเองมีไปพัฒนาโรงงานน้ำผลไม้ของพวกเขา  วิรัตน์เมื่อได้ยินดังนั้นจึงบอกกับภรรยาของเขาว่า ลูกชายตัวดีของพวกเขาอยากกลับมาช่วยงานของพวกเขาแล้ว หทัยทิพย์เมื่อได้ยินดังนั้นรู้สึกดีใจที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนจะได้กลับมาช่วยพัฒนางานของครอบครัว

“ลูกจะกลับมาเมื่อไรหรือคะ รัตน์” หทัยทิพย์ถาม

“เห็นบอกว่า อีกสองวันนี้ล่ะ ทิพย์” “นี่คุณคงดีใจมากเลยสิ ผมเองก็ไม่ต่างไปจากคุณหรอก อยากให้ลูกชายของเรากลับมาช่วยที่บ้านเสียตั้งแต่เรียนจบแล้ว” วิรัตน์พูดตอบด้วยความดีใจ

“ค่ะ อีกสองวันใช่ไหมคะ ดิฉันจะได้รอลูกชายกลับมาสักที” หทัยทิพย์พูด

ขณะเดียวกันนั้น พิไลพร ที่เพิ่งเลิกเรียนกลับมาก็ได้ยินเข้า จึงถามว่า “พี่พัฒน์จะกลับมาแล้วเหรอคะ คุณพ่อ คุณแม่”

“ใช่สิจ๊ะ ลูก เห็นพัฒน์บอกพ่อว่าจะกลับมาบ้านอีกสองวันนี้ล่ะ” หทัยทิพย์บอกกับพิไลพร

“เย้ ! หนูดีใจจังเลยค่ะ จะได้เจอพี่ชายสักที ไม่ได้เจอหน้ากันมาสองปีแล้วนะคะ” พิไลพร

“เห็นว่ากลับบ้านมาคราวนี้ น่าจะถาวรแล้วนะลูก” วิรัตน์กล่าว และพูดต่อ “พ่ออยากให้เจ้าพัฒน์มาช่วยพ่อกับแม่ทำงานที่โรงงานตั้งนานแล้ว เขากลับมาช่วยงานพวกเราคราวนี้ พ่อจะได้สบายใจสักที”

ขณะเดียวกัน พิพัฒน์ได้บอกกับกิตติธัชว่า เขาจะกลับไปช่วยงานที่บ้านในอีกสองวันนี้แล้ว กิตติธัชเมื่อได้ยินดังนั้นก็ถามกลับไปว่า

“อ้าว ! แล้วจะยังให้กูดูตำแหน่งงานว่างของบริษัทอยู่มั้ยวะ”

“ก็ดูเผื่อๆ ไว้ให้หน่อยละกัน เผื่อบางทีอาจจะกลับมาพักที่หอนี้อีก แต่ยังไม่รู้ว่าเมื่อไรนะเว้ย” พิพัฒน์พูด

“เออ ๆ แล้วจะดูไว้ให้ แต่อย่านานนักนะเว้ย พัฒน์”

แล้วพิพัฒน์ก็จัดแจงซักผ้าและตากไว้ที่ระเบียงหลังห้องเพื่อรอเก็บในวันถัดไป แล้วทั้งสองก็เข้านอนอย่างรวดเร็ว เพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินทางและการทำงานในวันนั้น

วันต่อมา กิตติธัชออกไปทำงานแต่เช้า และทำงานตามปรกติ และปล่อยให้พิพัฒน์นอนหลับเพียงคนเดียว แต่ว่าวันนี้เขากลับเจอโปรเจ็กต์ยักษ์ใหญ่และสุดหิน แต่โชคยังเข้าข้างเขา เพราะงานนี้ให้ทำร่วมกันเป็นทีม เขาจึงร่วมทำงานกับเพื่อนพนักงานในฝ่ายเดียวกันจนกระทั่งพักเที่ยง เขาและเพื่อนพนักงานในฝ่ายจึงได้ลงมารับประทานอาหารร่วมกัน ระหว่างนั้นเองสุนิตาได้เข้ามาทักและร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับเขาด้วย เพื่อนพนักงานในฝ่ายของกิตติธัชพากันหลบทางให้ทั้งคู่ได้คุยกันสองต่อสอง

กิตติธัชรู้สึกเขินเมื่อต้องมารับประทานกับสุนิตาแต่ก็พยายามพูดคุยด้วยเพื่อมิให้สุนิตาเบื่อ ฝ่ายสุ-นิตาเองก็พูดให้กำลังใจเขาในเรื่องงาน และได้นัดเจอเพื่อรับประทานอาหารกลางวันร่วมกันทุกวัน โดยสุนิตาจะแวะไปพบกิตติธัชทุกครั้งที่ว่างจากงาน

เมื่อรับประทานอาหารกลางวันเสร็จ สุนิตา กิตติธัช และเพื่อนๆ พนักงานได้กลับเข้าทำงานเช่นเดิม ตอนนี้กิตติธัชรู้สึกว่า งานที่เขารับมานี้ยากและหนักมาก แต่ก็พยายามทำให้สำเร็จตามเป้าหมายที่บริษัทกำหนดไว้ พร้อมกับเพื่อนร่วมงาน โดยก่อนเลิกงานเขาได้โทรหาพิพัฒน์เรื่องการกลับบ้านของเขา ซึ่งตอนนี้พิพัฒน์เดินทางกลับบ้านไปได้สักพักหนึ่งแล้ว

คืนนี้และต่อๆ ไปกิตติธัชต้องอยู่หอเพียงคนเดียว เพราะเพื่อนสนิทของเขานั้นได้กลับบ้านไปแล้ว อาจจะเหงาบ้างเพราะไม่มีเพื่อนคอยพูดคุยเหมือนที่เคย แต่ถ้าว่างเมื่อไรทั้งกิตติธัชและพิพัฒน์ก็จะโทรหากันบ้าง

ด้านพิพัฒน์นั้น ตอนนี้รถโดยสารเดินทางไปได้ครึ่งทางแล้ว เขาจึงโทรศัพท์หาวิรัตน์อีกครั้งว่าใกล้จะถึงบ้านแล้ว วิรัตน์เมื่อทราบดังนั้นรีบโทรศัพท์บอกภรรยาให้ทำอาหารเตรียมไว้รอลูกชายทันที เมื่อพิพัฒน์กลับถึงบ้าน หทัยทิพย์ได้จัดแจงทำกับข้าวไว้รอเรียบร้อยแล้ว ทั้งสี่คน วิรัตน์ หทัยทิพย์ พิพัฒน์ และพิไลพร ได้นั่งรับประทานเย็นกันพร้อมหน้าพร้อมตา และพูดคุยกันถึงความเป็นอยู่ของพิพัฒน์และความก้าวหน้าของกิจการของพวกเขาในช่วงสองปี เมื่อพูดคุยกันเสร็จ ทั้งสี่คนได้ทำธุระส่วนตัวและรีบเข้านอนทันที

เช้าวันต่อมา พิพัฒน์งัวเงียตื่นขึ้นแล้วรีบไปทำธุระส่วนตัวและลงไปรับประทานอาหารมื้อเช้าพร้อมกับพ่อแม่และน้องสาวของเขา แล้ววิรัตน์ก็ไปส่งพิไลพรที่โรงเรียนตามปรกติก่อนจะเดินทางต่อไปยังโรงงานของเขา

เมื่อถึงบริษัท วิรัตน์ได้สอนงานให้พิพัฒน์และพาไปดูการทำงานของพนักงานโรงงานแต่ละฝ่าย จนครบ และให้พิพัฒน์ไปปฏิบัติงานตามที่เขาคาดหวังไว้

ขณะที่พิพัฒน์กำลังปฏิบัติงานอยู่นั้น วิรัตน์ได้เฝ้าดูอยู่ห่างๆ และคอยสังเกตวิธีการทำงานของลูกชาย วิรัตน์และหทัยทิพย์เห็นว่าลูกชายทำงานได้ดีตรงตามที่พวกเขาตั้งเป้าเอาไว้ จึงได้ฝากกิจการนี้ให้พิพัฒน์ดูแลแทน โดยวิรัตน์จะทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้เมื่อเจออุปสรรคต่างๆ และหทัยทิพย์จะคอยให้กำลังใจแก่ลูกชายและพยายามไปช่วยคุมคนงานบ้างเช่นกัน ส่วนพิไลพรนั้นก็ทำหน้าที่เป็นลูกมือคนสำคัญของพิพัฒน์หลังเลิกเรียนทุกวัน

ในวันเดียวกันนั้น นาตยาว่างตลอดทั้งวัน เธอจึงใช้เวลานี้ไปเดินจับจ่ายตามห้างกับเพื่อนของเธอ และเมื่อจับจ่ายเสร็จจึงพาเพื่อนไปส่งถึงที่บ้านทุกคน  แล้วจึงกลับไปยังบ้านของตนเอง เพื่อรับประทานอาหารกับพิมพ์พรรณและพงศธรที่นั่งรออยู่เป็นประจำทุกวัน

วันนี้นาตยาซื้อของแบรนด์เนมมามากมาย จึงได้เรียก แม้น คนรับใช้เข้ามาช่วยขนของเข้าไปในห้องของเธอ

แม้นรีบกุลีกุจอมาช่วยขนของในรถของนาตยาในทันที แต่ลำพังแม้นเพียงคนเดียวก็อายุอานามมากแล้ว แม้นจึงได้เรียกให้ปานไปช่วยขนของด้วยอีกแรงหนึ่ง ปานเมื่อได้ยินเสียงเรียกของแม้น ก็รีบออกมาช่วยทันที

เมื่อแม้นและปานขนของเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็รีบกลับลงมาทำหน้าที่เสิร์ฟอาหาร และตักข้าวให้พิมพ์พรรณ พงศธร และนาตยา แล้วรีบกลับไปยังห้องครัว เพื่อรอให้เจ้านายของเขารับประทานให้เรียบร้อย และสองคนจะได้ช่วยกันล้างจานภาชนะบนโต๊ะ

เมื่อพิมพ์พรรณ พงศธร และนาตยารับประทานอาหารเสร็จแล้ว ปานและแม้นรีบออกมาเก็บจากโต๊ะไปล้างทันที ขณะที่ปานและแม้นกำลังล้างจานอยู่นั้น ปานเกิดสงสัยว่าทำไมวันนี้นาตยาถึงได้ซื้อของมาเยอะขนาดนี้ แม้นจึงตอบไปว่าเป็นเรื่องของเจ้านายเขา อย่าไปก้าวก่าย มันไม่สมควร

ในคืนนั้น สุนทรได้ค้นหาที่อยู่ของนาตยาผ่านทางอินเตอร์เน็ต เพื่อที่จะซื้อกุหลาบไปหานาตยาในเช้าวันพรุ่งนี้ จนกระทั่งเวลาตีสองจึงค้นเจอ และรีบเข้านอนอย่างรวดเร็ว   และเช้าวันต่อมาเขารีบออกไปซื้อดอกกุหลาบและรีบขับรถเพื่อนำดอกกุหลาบนั้นไปให้เธอที่บ้าน

เช้าวันนั้น โทรศัพท์ในบ้านดังขึ้น แม้นรีบไปรับ ได้ยินเป็นเสียงผู้ชายและถามหานาตยา แม้นจึงถามชื่อกลับไป และบอกนาตยาว่า มีคนโทรศัพท์มาหา แม้นเองก็ไม่ทราบว่าทางโน้นเป็นใคร รู้แต่ว่าชื่อ สุนทร  นาตยาจึงกำชับแม้นว่า บอกสุนทรด้วยว่า ตอนนี้เธอไม่อยู่ ไปทำธุระข้างนอก อีกนานกว่าจะกลับ ฝ่ายสุนทรเองที่ตอนนี้ขับรถมาถึงหน้าบ้านของนาตยาแล้ว ก็ได้กดกริ่งของบ้านนาตยาทันที

แม้นได้ยินเสียงกริ่งจึงรีบเดินออกมาดูและถามว่านั่นใครหรือ และต้องการพบกับใคร พอแม้นรู้ว่าเป็นสุนทรจึงรีบตอบออกไปว่า นาตยาไม่อยู่ ยังไม่กลับมาเลย มีอะไรจะฝากไว้หรือไม่ สุนทรรู้สึกเสียดายที่ไม่ได้พบหน้านาตยา จึงได้ฝากดอกกุหลาบนั้นไว้กับแม้นให้นำไปให้นาตยา แล้วรีบขับรถกลับบ้านไปทันที และร้องไห้ไปตลอดเส้นทาง

ฟากพรรณฤดีตอนนี้กำลังโทรศัพท์ไปหาสุนทร แต่สุนทรไม่รับสายเธอเลย เธอจึงน้อยใจและเสียใจจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ภายในห้องของเธอ

“แต่ก่อนนี้นายเคยดีกับฉัน ทำไมวันนี้เธอเปลี่ยนไปง่ายดายอย่างนี้นะ สุนทร” พรรณฤดีพึมพำในใจและพร้อมกับหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาจากดวงตาของเธอ

ขณะเดียวกันนั้น อินทิราได้มาหานาตยาที่บ้าน และเอ่ยถึง สุนทร   นาตยาได้ยินดังนั้น  จึงค้านอินทิราว่า ระหว่างสุนทรกับนาตยานั้น ไม่มีทางรักกันได้หรอก แต่อินทิราก็ยังคงเห็นว่า นาตยากับสุนทรนั้นเหมาะสมกันดี นาตยาจึงกล่าวกับอินทิราว่า

“มันเป็นไปไม่ได้หรอก อิน   ฉันคิดกับสุนทรแค่เพื่อนกันเท่านั้น เธออย่ามาผูกฉันไว้กับสุนทรเลย”

“ทำไมล่ะ สุนทรก็ออกจะดีขนาดนั้น ยังไม่ใช่สเป็คเธออีกเหรอ” อินทิราพูด

“ก็ฉันยังไม่พร้อมจะคบหากับใครนี่ อิน  งั้นฉันบอกเลยแล้วกันนะว่า อย่าเพิ่งเอาฉันไปผูกไว้กับผู้ชายคนใดเลย ไว้ให้มันถึงเวลาของมันเองจะดีกว่านะ เรื่องพรรณนี้ฉันไม่รีบหรอก” นาตยากล่าวเตือนอินทิรา

“โอเค งั้นก็ตามใจเธอ  แต่ก็ลองคิดให้ดีดีนะ เพราะฉันว่าสุนทรก็ออกจะดีกับเธอขนาดนั้น” อินทิราพูด

“เฮ้อ ! อิน ฉันว่าเราเปลี่ยนเรื่องพูดกันดีกว่านะ”

“งั้น… ฉันว่าฉันกลับบ้านก่อนดีกว่า แอบหนีจากบ้านมา ถ้าแม่ฉันรู้เข้าล่ะแย่เลย” อินทิราทำทีรีบกลับบ้าน

“เธอรีบกลับบ้านก่อนเถอะ ถ้าแม่เธอรู้เข้าฉันจะพลอยโดนไปด้วย”

“โอเค ฉันไปล่ะนะ บ๊ายบาย” อินทิราลาเพื่อนแล้วรีบขับรถกลับบ้านทันที

เมื่ออินทิราออกจากบ้านของนาตยาไปแล้ว นาตยารีบถอนหายใจทันที “เฮ้อ !”

วันนี้บริษัทของกิตติธัชหยุดทำการเช่นกัน เขาจึงตัดสินใจโทรศัพท์ไปหาพิพัฒน์เพื่อถามสารทุกข์สุขดิบและกิจการของครอบครัวพิพัฒน์ ก่อนจะออกไปซื้ออะไรกินที่นอกหอแล้วกลับมายังห้องเช่นเดิมเพื่อทำงานที่เขาแบ่งหน้าที่กันกับเพื่อนร่วมงานและหอบกลับมาทำให้เสร็จทันกำหนดส่งในวันจันทร์ที่จะถึงนี้ เขานั่งทำงานอยู่นานจนกระทั่งเที่ยงคืน จึงพักผ่อนและเข้านอน เพื่อตื่นขึ้นมาทำต่อจนเสร็จในวันอาทิตย์

รุ่งอรุณวันอาทิตย์นี้ กิตติธัชตื่นขึ้นมาทำงานที่ค้างไว้จนเสร็จ และได้ทดลองระบบเพื่อหาจุดบกพร่องของโปรแกรมในส่วนที่เขา เพื่อจะได้แก้จุดบกพร่องก่อนนำไปรวมกับเพื่อนๆ ที่บริษัท เวลาสองทุ่มเศษเขาจึงได้ทำธุระส่วนตัวและเข้านอน

ที่โรงงานน้ำผลไม้ในวันนี้ มีตลาดนัดมาออกร้านขายของกันมากมาย พนักงานในโรงงานต่างพากันมาเดินเลือกซื้อเพื่อเป็นเสบียง   รวิดา ได้เรียก ดลยาและรัศมี เพื่อนสนิทในโรงงาน ไปเดินเลือกซื้อของในตลาดนัดวันนี้ด้วยกันกับเธอ    สุนีย์วรรณ ก็พาพวกไปเดินเลือกซื้อของด้วยเช่นกัน แล้วสุนีย์วรรณกันบังเอิญเห็นภาพที่วีรภาพกำลังเดินตามรวิดา ทำให้ความแค้นที่มีอยู่นั้นพลันทวีคูณทันใด จึงพูดกับพีรภัทร กานดา และมณีรัตน์ว่า

“เฮ้ย ! พวกแกเห็นอะไรนั่นมั้ยวะ”

“สงสัยมันคงไม่เข็ดแน่ๆ มันคงอยากโดนเล่นงานอีก” กานดาเสริม

“จะให้ลงมือกับมันตอนนี้เลยดีมั้ย พี่นีย์” พีรภัทรช่วยปะทุความแค้นให้สุนีย์วรรณ

แล้วศึกฝ่ามือพิฆาต ก็เกิดขึ้นกลางตลาดนัดวันนั้น ทั้งฝ่ายสุนีย์วรรณและฝ่ายรวิดาต่อสู้กันจะทำให้ข้าวของที่บรรดาร้านค้านำมาจำหน่าย พังพินาศลง ส่งผลให้บรรดาพ่อค้าและแม่ค้าที่โดนลูกหลงไปด้วยนั้น ตะโกนด่าและบอกให้หยุด แต่สุนีย์วรรณด้วยความโกรธแค้นครอบงำ ทำให้ไม่ฟังเสียงทั้งสิ้นยังคงทำร้ายรวิดาและผองเพื่อนอยู่ซึ่งรวิดาเพื่อนหลบทัน สุนีย์วรรณจึงพุ่งเข้าชนแผงของขายเข้าอย่างจัง แม่ค้าร้านดังกล่าว จึงประณามสุนีย์วรรณกับพวกจนเป็นที่อับอายแก่พนักงานคนอื่นๆ  และเรื่องนี้ก็รู้ถึงหูเจ้าของโรงงานแห่งนี้ด้วย

ต่อไปนี้เป็นการแนะนำตัวละครหลักของเรื่องนะครับ ไล่ลำดับความสำคัญไว้ทั้งหมดแล้ว

1. พิพัฒน์

ชายหนุ่มนักศึกษาหน้าตาดี รูปร่างสันทัด เป็นบัณฑิตใหม่จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ในมหาวิทยาลัยแถบชานเมืองแห่งหนึ่ง เขาเป็นคนไฟแรง ต้องการหางานทำและประสบความสำเร็จ เป็นคนมีจิตใจดี ซื่อสัตย์ แต่มีเหตุให้ชีวิตต้องเจอวิกฤต และได้พบรักกับนาตยา  และมีเพื่อนสนิทชื่อ กิตติธัช

2. กิตติธัช

ชายหนุ่มนักศึกษารูปร่างสันทัดอีกคน จบคณะและที่เดียวกันกับพิพัฒน์ เขาต้องการหางานทำเช่นกัน  พักอยู่หอพักเอกชนแห่งหนึ่งใกล้ๆ กับมหาวิทยาลัยดังกล่าว

3. นาตยา

ลูกสาวของนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สี่ของคณะบริหารธุรกิจในมหาวิทยาลัยแถบชานเมืองแห่งนั้น เธอทั้งน่ารักและโดดเด่นมากในมหาวิทยาลัยจนนักศึกษาทั้งหลายหลงเสน่ห์ ไม่เว้นแม้กระทั่งสุนทร

4. รวิดา

ลูกสาวของชาวนาคู่หนึ่งในต่างจังหวัดครอบครัวของเธอค่อนข้างยากจน แต่ก็พยายามส่งเธอเรียนจนจบมัธยมศึกษาตอนปลาย เธอเข้ามาทำงานในโรงงานน้ำผลไม้แห่งหนึ่งที่อยู่ไกลจากบ้านของเธอ เพื่อส่งเงินไปช่วยพ่อกับแม่ของเธอที่บ้าน

5. วิรัตน์

หนุ่มวัยกลางคนเจ้าของโรงงานน้ำผลไม้แห่งหนึ่งในต่างจังหวัด ฐานะค่อนข้างดี แต่จัดว่าเป็นเศรษฐีในละแวกนั้น มีภรรยาชื่อ หทัยทิพย์ เขาต้องการให้ลูกชายของเขามาดูแลกิจการ

6. หทัยทิพย์

หญิงวัยกลางคนเจ้าของโรงงานน้ำผลไม้แห่งหนึ่งในต่างจังหวัด เป็นภรรยาของวิรัตน์ เธอเป็นแม่บ้านที่บางวันจะไปช่วยสามีดูแลโรงงาน

7. พิไลพร

น้องสาวของพิพัฒน์ ตอนนี้เธอเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น  คอยช่วยเหลือวิรัตน์และหทัยทิพย์ที่โรงงานทุกวันหลังเลิกเรียน

8. พิมพ์พรรณ

หญิงวัยกลางคนเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง เป็นภรรยาของพงศธรและเป็นแม่ของนาตยา เธอเป็นผู้ที่เข้าใจชีวิตและมองโลกในแง่ดี พร้อมทั้งให้อิสระแก่ลูกสาวของตนเองเสมอ

9. พงศธร

ชายวัยกลางคนเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดัง เป็นสามีของพิมพ์พรรณและเป็นพ่อของนาตยา เขาเป็นคนเจ้าระเบียบเล็กน้อย แต่ก็ไม่เคยกีดกันลูกสาวของตนเองเลย

10. สุนีย์วรรณ

สาวโรงงานน้ำผลไม้ ที่แรกเริ่มเดิมทีเป็นคนดี ไม่เคยอิจฉาใคร แต่เมื่อเจอกับรวิดา สาวโรงงานคนใหม่ที่มาทำให้วีรภาพคนรักของตนหลงรัก ทำให้เธอเกิดความแค้นและริษยาขึ้น จึงรวมกับพวกเพื่อกลั่นแกล้งรวิดา

11. พีรภัทร

สาวโรงงานน้ำผลไม้เป็นเพื่อนของสุนีย์วรรณ กลั่นแกล้งรวิดาตามคำสั่งของสุนีย์วรรณ

12. กานดา

สาวโรงงานน้ำผลไม้เป็นเพื่อนของสุนีย์วรรณเช่นเดียวกับพีรภัทร

13. มณีรัตน์

สาวโรงงานน้ำผลไม้เป็นเพื่อนของสุนีย์วรรณเช่นเดียวกับพีรภัทรและกานดา

14. ณัฐพล

หนุ่มชาวนาวัยกลางคนซึ่งมีฐานะค่อนข้างยากจน มีภรรยาชื่อ เพียงจันทร์ เขาเป็นคนซื่อสัตย์ รักครอบครัว รักพวกพ้อง เป็นที่ชื่นชอบของชาวบ้านในละแวกนั้น

15. เพียงจันทร์

สาวชาวนาวัยกลางคน เป็นคู่สมรสของณัฐพล เธอเป็นภรรยาที่ดีคอยช่วยเหลือสามีทำงานเสมอ รักครอบครัว เป็นแบบอย่างของแม่และเป็นที่เคารพของชาวบ้านในละแวกนั้น

16. อินทิรา

เพื่อนสนิทของนาตยา ที่เมื่อนาตยาไปไหนจะต้องไปด้วยเสมอ และเป็นตัวตั้งตัวตีให้นาตยาคบหากับสุนทร แต่ไม่สำเร็จ

17. สุกัญญา

เพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของนาตยา ทำหน้าที่เป็นแรงเสริมของอินทิราให้
นาตยาคบหากับสุนทร

18. พรรณฤดี

เพื่อนสนิทคนที่สามของนาตยา  เธอแอบหลงรักสุนทรมาตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นปีที่หนึ่ง โดยที่สุนทรไม่รู้ แต่พยายามทำใจส่งเสริมให้นาตยาคบหากับสุนทร ทั้งที่เธอเองไม่เต็มใจเลยสักนิด

19. ดลยา

เพื่อนสนิทที่คอยส่งเสริมและเป็นกำลังใจของรวิดา คอยให้ความช่วยเหลือแก่รวิดาเสมอ

20. รัศมี

เพื่อนสนิทของรวิดาอีกคน ที่คอยตอกกลับสุนีย์วรรณและพวกแทนรวิดา

21. ศิรินทร์

เจ้าของบริษัทอาหารแปรรูปชื่อดังแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เป็นคนจู้จี้เจ้าระเบียบเล็กน้อย แอบเหน็บแนมพนักงานบ้าง จนพนักงานในบริษัทบางคนทนไม่ได้

22. สุนทร

ชายหนุ่มนักศึกษาชั้นปีที่สี่คณะเดียวกันกับนาตยา เขามีความคิดใสซื่อและทำตัวเหมือนเด็ก ดูไร้เดียงสา แอบหลงรักนาตยามาตั้งแต่เรียนปีหนึ่งด้วยกัน แต่ก็ไม่สามารถได้ใจจากเธอเลย

23. วีรภาพ

หนุ่มโรงงานน้ำผลไม้ หน้าตาพอใช้ ฐานะพอมีพอกิน เข้ามาทำงานพร้อมๆ สุนีย์วรรณและพบรักกันมาได้สองปีเศษ แต่แอบหลงรักรวิดาสาวโรงงานคนใหม่อย่างหัวปักหัวปำ

24. สุนิตา

สาวพนักงานบริษัทอาหารแปรรูปฝ่ายการตลาดที่แอบหลงรักกิตติธัชตั้งแต่แรกพบ แต่กิตติธัชไม่เล่นด้วย

25. สินิทธา

คู่อริของพงศธรที่มักอาฆาตมาดร้ายพงศธรเพราะโลภในทรัพย์สินของเขา

26. ปาน

หญิงรับใช้ในบ้านของนาตยา

27. แม้น

หญิงรับใช้ในบ้านของนาตยา

28. ศักดิ์

คนขับรถของครอบครัวนาตยา